Kinder-ZKM:
praten met kinderen

Kinderen kunnen het moeilijk hebben.

Het kan gaan om faalangst, eenzaamheid, verliessituaties (rouw, scheiding van ouders), of andere verwarrende problemen
waarbij uw kind geen uitweg weet voor zijn of haar gevoelens.
Soms uit zich dat door probleemgedrag, soms uit een kind zich juist niet, terwijl ouders zich veel zorgen maken.
Wanneer de volwassenen een probleem ervaren met een kind in de basisschoolleeftijd, wordt er meestal een hoeveelheid
aan activiteiten in gang gezet over het hoofd van het kind heen.
Meestal wordt het verhaal over het kind op een rijtje gezet door volwassenen, vooral vanuit de optiek van
volwassenen en maar ten dele vanuit de beleving van het kind zelf.
Zo kan het gebeuren dat een heel sociaal vaardig kind naar de training Sociale Vaardigheden wordt gestuurd.

Bij veel behandelprogramma’s wordt gewerkt vanuit zogenaamde GGG- analyses: gebeurtenissen, gedachten en gevoelens
moeten uit elkaar gehaald worden. Het invullen van dergelijke schema’s is echter topsport voor kinderen.
Die topsort moet dan ook nog eens bedreven worden bij moeilijke situaties, waarvan je weet dat volwassenen
graag willen dat je er anders over gaat denken.

De Kinder ZKM is een methodiek waarmee de eigen stem van het kind expliciet gemaakt kan worden.
De kracht ligt in het aanboren van de eigen kracht van het kind.

Hierbij wordt er gewerkt met specifiek kindermateriaal, dat aansluit bij de
ontwikkelingsleeftijd van kinderen in de leeftijd van 6-12 jaar.

Hoe werkt de KinderZKM?

Er zijn twee basisactiviteiten:

1. We werken aan een boek, met daarin de zinnen die gaan over voor het kind belangrijke gebeurtenissen.
Dit gebeurt aan de hand van plaatjes of foto’s, waarbij het kind zelf kiest waarover het vertelt. Er kan getekend, geknipt,
geplakt of gefotografeerd worden om allemaal bladzijden te maken die voor het kind belangrijk zijn.
Sommige kinderen kiezen ervoor om onderwerpen te nemen waarbij ze zich veilig voelen. Anderen kiezen juist voor
moeilijke dingen waar ze wel over willen praten.
Alles mag, want uitleggen waarom je niet over iets wilt praten is net zo zinvol als het onderwerp zelf bespreken.

Voorbeeld:
Julia wil geen bladzijde over haar ouders die gescheiden zijn. “Ik word altijd verdrietig omdat ze ruzie hebben.
Ik ben dan bang en dat mag niet in mijn boek.” In het verdere verloop van de gesprekken is de verwijzing naar “de dingen
over de scheiding, waar je niet over wilt praten”, geaccepteerd en uiterst bruikbaar.

2. Er wordt door het kind "een aantal kaartjes met gevoelens" gekozen, waarmee de gevoelslading van de gebeurtenissen
of verhalen in beeld gebracht kunnen worden.

Voorbeeld:
“Deze bladzijde gaat over het pesten op het schoolplein, toen Thijs het blikje drinken uit mijn handen sloeg.
Hoeveel punten geef je aan “flink” als je daaraan denkt? En aan “sterk”?

Het verhaal van een moeder:

“ De Kinder-ZKM heeft voor mijn kinderen meerdere betekenissen gehad. Het directe resultaat was dat zij zich beter op hun gemak gingen voelen, als gevolg van het delen van hun gevoelens met een “buitenstaander”, en zich daarin begrepen voelden. Op de langere termijn heeft het zelfonderzoek hen geholpen zichzelf beter te begrijpen in hun omstandigheden, waardoor ze in staat waren in een moeilijke periode hun eigen keuzes te maken en zich uit te spreken.”